Jeden z najlepszów filmów Ozu, geniusza filmów o dzieciach (to jest chyba najlepszy 'trend' w jego twórczości'. Świetne kolory tworzące niesamowity, trochę odrealniony świat odizolowanego osiedla. Zdjecia z typowym dla Ozu fotografowaniem wnętrz z oddalonej pozycji, ewokowanie przestrzeni kadru na kilka planów (świeta choreografia kadru). Na uwagę zasługuje poprowadzenie bohaterów-dzieci, którzy tutaj są nosicielem stałego motywu Ozu - afirmacji amerykanizacji, dzieci są przedstawicielami nowego pokolenia: kosmopolitycznego, zamerykanizowanego, obrazowego i nie jawi się to jako żaden demon czy diabeł, wręcz przeciwnie. Narracja przychyla nas ku wersji i świata dzieci pełnego słodyczy i rozkoszy.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz